Over mijzelf Ik ben dus mirjam elissen en ik ben geboren is het jaar 1976. Vanaf dat ik het mij kan herinneren ben ik altijd omringd geweest door een hond. Als eerste hadden we thuis een poedeltje, Jimmy genaamd. Hij was er al toen ik werd geboren. Toen ik twaalf was overleed hij. (Jimmy is 17 jaar geworden). Mijn ouders hadden al rond gekeken voor een andere hond als Jimmy er niet meer zou zijn. Dat werd een Airdale Terriër "Rambo". Rambo is nog geen 4 jaar geworden. Vanaf het begin af aan had hij al hart problemen. Toch hebben we een hele mooie tijd met hem meegemaakt. Mijn moeder wilde het proberen zonder hond.... Na een week was ze daar al van teruggekomen.... Ze ging weer kijken voor een Airdale Terriër. Dat werd onze "Bodar". Echt een schat van een hond!!! Met hem ben ik een gehoorzaamheidscursus gaan volgen. Dat vond ik echt super leuk om te doen. Maar kleine meisjes worden groot.... Ik had inmiddels al een vriendje en we hadden zelfs al plannen om te gaan trouwen. Alles goed en wel, maar ik had één voorwaarde...... Ik wilde best wel trouwen maar als huwelijkscadeau wilde ik een hond. Dat vond mijn Bertje geen enkel probleem. Op 27 Mei 1999 zijn we getrouwd en de volgende dag zijn we ons huwelijkscadeau gaan halen in Eemnes. Dat was onze "Zorro". Zorro was een Border Collie, en een superrrrrrrrrrr hond. Hij luisterde als de beste, en was (bleek achteraf) ook super lief voor ons zoontje dat een jaar later werd geboren. Ik heb met Zorro gehoorzaamheid, behendigheid en apporteersport gedaan. Alles vond hij leuk en alles deed hij met volle enthousiastme. Helaas kwam er plotsklaps een einde aan zijn leventje. Hij kreeg een stok in zijn keel en door slecht handelen van de dierenarts heeft hij het niet overleefd..... Zorro is maar 1,5 jaar mogen worden. Ik heb de volgende dag de fokster van Zorro gebeld om het haar te vertellen van wat er was gebeurd. Ze werd er stil van.... Wat bleek, er had op de dag dat Zorro was overleden iemand afgebeld voor een pup. Ze had dus nog één pupje over....... Ik heb toen Bert gebeld en nog dezelfde dag zijn we weer naar Eemnes gereden. Toen ik de pups weer zag was ik op slag weer verkocht. "Mazzel" kwam 4 weken later bij ons in huis. Op zich ook een prima hond. Wederom deed ik gehoorzaamheid, behendigheid, apporteersport en flyball met hem. Alles ging goed tot hij 1 jaar was. Toen werd hij agressief. Van alles hebben we geprobeerd. Castratie, nog meer met hem bezig zijn, tot zelfs een honden psycholoog. We begonnen te overwegen om er een tweede hond bij te zetten. Na lange gesprekken met verschillende mensen was dat misschien wel een goed plan. We gingen naar een hondenshow en daar zag ik toch echt een super mooi ras....................... DE NOVA SCOTIA DUCK TOLLING RETRIEVER. Ik ben toen ik contact gekomen met Annemiek Nuijten. Ze vertelde ons vanalles over het ras. We hebben toen een afspraak gemaakt om bij haar thuis een te komen kijken. Ik ben toen vanalles over 'de toller' gaan lezen. Het sprak me heel erg aan. We kwamen op de wachtlijst bij Annemiek. Op 5 Maart 2002 is onze Hambra geboren. Ik ben volgens mij elke week wel komen kijken. Toen Hambra mee naar huis mocht vond Mazzel het best aardig. Samen konden ze goed met elkaar overweg. Maar zodra Mazzel buitenkwam hadden we niks meer over hem te vertellen. Niks bleek te helpen. Ten einde raad hebben we hem 10 dagen intern gedaan. Dat bleek te helpen... totdat hij weer thuiskwam. Daarna werd het zelfs nog erger. Toen hij mij beet was dat toch echt de druppel.... We besloten om afstand van Mazzel te doen. De dag voor kerst is hij bij ons weg gegaan. Ik had er zo veel verdriet van....maar het was het beste voor hem en voor ons. Hambra bleef alleen over, en vanaf dat moment ben ik me nog meer gaan storten op 'de toller'. Het tollervirus is dus echt op mij geslagen.... Ps: Mazzel is geplaatst in Almere en heeft het daar prima naar zijn zin!!!!